De klontjestrilzwam is een tamelijk algemene paddenstoel op dood en rottend hout, zoals gevallen takken of afgestorven takken die nog aan de boom vastzitten (1). Men kan hem vinden op esdoorn, populier, beuk, es, els, wilg, haagbeuk, iep, eik, meidoorn, klimop en vlier (2,6,7). De vruchtlichamen verschijnen vooral in het najaar en de winter. Ze zijn meestal klein (een halve tot anderhalve centimeter doorsnee), maar kunnen in groepjes bijeen groeien waardoor ze groter lijken, en hebben een onregelmatige kussenvorm. Ze zien er slijmerig en glanzend uit. De kleur is doorzichtig-bleekgrijs, soms met lichtroze of lichtoranje tinten, en bij veroudering wordt hij bruinig (1,4,10). In het doorzichtige geleiachtige weefsel zijn meestal witte, ondoorschijnende kristalklontjes aanwezig, maar deze kunnen ook ontbreken (8). Volgens de website van het park Spoorzicht in Diemen groeien klontjestrilzwammen vaak samen met fluweelpootjes en knots- of geweizwammen, en verschijnen ze in de buurt van zaagsneden, of op plekken waar zich mos op dood hout begint te vestigen (5). Bijzonder mooie foto's van de klontjestrilzwam zijn te zien op een Franse site (10). Over de sporenvorming en de microscopische structuur van de paddenstoel zijn vele artikelen gepubliceerd (1,3,11,12). Klontjestrilzwammen komen in een groot deel van de wereld voor, in ieder geval in Europa, Noord, Midden en Zuid Amerika, en Nieuw Zeeland (7). Volgens paddenstoelenkarteerders in Drenthe reageert het mycelium van de klontjestrilzwam positief op vermesting en op het warmer worden van het klimaat. De soort is in aangeplante bosjes, parken en singels vaker te vinden dan in uitgestrekte natuurgebieden.

Klontjestrilzwammen zijn vermoedelijk niet eetbaar (2,4). De paddenstoel is bovendien volstrekt reuk- en smakeloos (6,7). In vruchtlichamen van de klontjestrilzwam heeft men allerlei diertjes aangetroffen (o.a. beerdiertjes en aaltjes) en ook eencelligen (zoals pantoffeldiertjes en amoeben) (1). Op vruchtlichamen van de klontjestrilzwam kan de schimmel Zygogloea gemellipora parasiteren. De parasiet groeit als microscopisch dunne en met het blote oog onzichtbare draadjes op de klontjestrilzwam en onttrekt vermoedelijk voedingsstoffen aan zijn gastheer. Die schijnt daarvan weinig hinder te ondervinden, aangezien een aangetast vruchtlichaam sporen blijft voortbrengen (7,9). De parasiet is in Engeland, maar nog niet in Nederland aangetroffen (1).

Wij hebben vruchtlichamen van de klontjestrilzwam aangetroffen op dode, gevallen takken in het Smitpark in Zuidhorn (aan de westzijde van het park), langs het laarzenpad aan de noordwestzijde van het terrein van de gasopslag in Grijpskerk (Gr.) en in het Zomerhuisbos in het Lauwersmeergebied (Fr.). Omdat klontjestrilzwammen klein en relatief onopvallend zijn, worden ze gemakkelijk over het hoofd gezien.  De paddenstoel is vermoedelijk dus algemener dan wij denken.